کرامت انسانی
از روز شنبه گذشته با 19 نفر دیگر از همکاران مشغول گذراندن دوره فشرده ی مدیریت آموزشی زیر نظر آقای دکتر طاهری هستیم،آن هم روزی هفت ساعت از هشت و نیم صبح تا پنج و نیم عصر. آقای دکتر آدم باسواد و با تجربه ای هستند خصوصاً که مدت سه سال هم به عنوان مشاور اعزامی از طرف دولت ایران با وزارت معارف افغانستان همکاری داشته اند و با نظام آموزشی کشورمان به خوبی آشنایی دارند و همینطور با شهرهای مختلف و غذاهای مختلف! آقای دکتر در طول تدریس مثالهای بسیار از دوره ی همکاری با وزارت معارف همراه با اظهار تاسف بیان می کنند. از بی سروسامانی ها و بی سوادی های فراوان در آن وزارت خانه گرفته تا تبعیض های وحشتناکی که میان معلمان و مشاوران و کارمندان رده بالای وزارت معارف وجود دارد از نان چاشتی که می خورند تا تفاوت حقوقی ده و پانزده هزار دلاری.می گفت در وزارت معارف بخشی که عموم کارمندان غذا می خورند نان چاشتشان در بهترین حالت مقداری نخود جوش داده با مقدار کمی برنج است با یک تنگ آب و یک لیوان که تقریباً ۳۰ نفر کارمند از همان استفاده می کنند در حالی که غذای مشاورین و افراد بالادست از بهترین رستوران تهیه می شود و آن هم در چند نوع که شاید پول یک وعده ی غذای جناب مشاور برابر با پول کل غذای آن ۳۰ نفر باشد.
می گفت چیزی که در آنجا به راحتی و به آسانی زیر پای همه لگد مال می شود کرامت انسانی افراد است مخصوصاً زنان و ظلمهای بیشماری که افراد بالادست به زیر دستان روا می دارد. و تاکید همیشگی بر اینکه تا وضع آموزش و سواد در کشور شما درست نشود هیچ چیز دیگری درست نمی شود و اگر هم چیزی به ظاهر درست شود ماندگار نخواهد بود.
و بازهم می گفت بیش از دو سوم کمکهایی که از طرف جامعه جهانی به کشور افغانستان می شود توسط دولتمردان و انجوها به یغما می رود و مثالهای بسیار دیگری که همگی نشان از وضعیت اسفناک جامعه ی ما دارد و ستمهایی که خودمان به همدیگر روا می داریم.
راستی وقتی ما خود به همدیگر اینگونه ظلم می کنیم چه انتظاری از دیگران می توان داشت؟
