این هم بگذرد
هر وقت گوشی موبایلم را روشن می کنم این جمله هنگام روشن شدن ظاهر می شود.
بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر
- الو! من دانش آموز کلاس دوم هستم، مدرسه ی ما کی باز می شود؟ خسته شدم از بس خانه نشستم.
- انشاالله به همین زودی. منتظر باش خانه ی تان زنگ می زنیم و خبرت می کنیم. دعا کن زودتر باز شود.
گوش راستم از بس در این مدت به تلفنهای بچه ها پاسخ داده ام سنگین شده است.
امروز به خاطر جلسه با معلمین مجبور بودم یک ساعتی گوشی ام را روی سایلنت بگذارم. وقتی روشن کردم ۴۰ تا میسکال افتاده بود.
راستی آخر وقت رفتم آموزش و پرورش و دستور دریافت ۵۰ دستگاه میز و نیمکت را از انبار میز و نیمکتهای اسقاطی گرفتم شاید به زودی...
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر 1387ساعت 20:9 توسط دوست کودکان
|
